İş birlikçi Türkiye egemen sınıfı ve onların hem bugünkü iktidarları hem de geçmiş iktidarları dozajları ve söylemleri farklılık gösterse de hep Amerikancı olmuşlardır. Onların iktidarlarına dış politikada damga vuran ortak karakteristik özellik budur. NATO zirvesine katılmak için Türkiye’ye gelen Trump’a yapılan karşılama, ondan istenilenlerin listesi, milli savunma bakanının açıkça “ABD’nin vazgeçilmez olduğunu” yüksek sesle bir kez daha ilan etmesi sadece malumun ilanı değil, aynı zamanda göbekten bağımlılığın gelecekte de neden zorunlu olduğunun ilanıdır. Bakan Avrupa’nın “Savunmaya daha güçlü katkı yapmasını memnuniyetle karşılıyor” ama bunun “NATO ile rekabete dönüşmemesi gerektiğini” söylüyor! Yani hepimiz Amerikan çıkarlarını korumakta birleşmeliyiz diyor. Bakan bey “NATO ABD’dir” tespitine sıkı sıkıya bağlı! Ama bu bağlılık halka ‘NATO güvenliğimizi sağlıyor’ propagandası ile pazarlanıyor ve Ortadoğu’da, Karadeniz’de Kafkaslarda ve ABD çıkarlarının söz konusu olduğu her coğrafya da ona hizmet etmenin kılıfı olarak kullanılıyor. Rusya’ya, İran’a düşmanlık körükleniyor, ABD çıkarlarının askeri olmaya methiyeler diziliyor. Trump Türkiye’de iken İran’a saldırı emri veriyor ve “sevdiği adama” hedefi gösteriyor.

Peki NATO zirvesi ve öncesinde, zirve sırasında ülkede neler yaşandı? Öncelikle ilan edilmemiş bir sıkıyönetim yaşandı. NATO karşıtı gösterilere vahşice saldırıldı, artık kırıntısının kalıp, kalmadığı tartışılan hak ve özgürlüklere karşı yeni bir saldırı dalgası, Deniz Göktaş gibi komedyenleri ters kelepçeyle tutuklama gösterisine kadar genişledi. NATO’nun sözde “demokratik şeflerine” ‘İşte biz buyuz, bizi böyle kabul etmek zorundasınız’ mesajı bundan daha açık verilemezdi. Bu arada zirve gürültüsü arasında İmamoğlu’nun savuma hakkı gasbedildi. Böylece gerek ABD’ye gerekse de AB’ye ‘Ordumuza, silahlarımıza, sizin için ölmemize ve öldürmemize muhtaçsınız, sizin için bunları yapmaya hazırız’ denilmiş oldu.........

© Evrensel