Sonu yok karanlığın, şiddetin de. Her gün bir yanımız kanıyor. Kimse görmesin, duymasın, acıyı dindirmesin diye taş duvarlar dikiliyor, demir parmaklıklar, tel örgüler çekiliyor sabahın önüne.

Sürekli tüketiyoruz, yerine koymadan yenisini. Savaşlarla, ölümlerle yok ediyoruz yaşam denen sevincimizi.

İnişli yokuşlu bir kenttir onlarca tepesiyle İstanbul. Şimdi beton yapıları, gökdelenleri ile sokak........

© Evrensel