Bir hukuk devletini güçlü yapan şey, insanların hangi düşünceyi dile getirdiği değil; devletin o düşünceye hangi hukukî araçlarla karşılık verdiğidir.

Bir toplumun gerçekten hukuk devleti olup olmadığı, en çok hoşuna giden sözlere değil, en rahatsız olduğu sözlere nasıl karşılık verdiğiyle anlaşılır. Deniz Göktaş’ın bir ay önce yaptığı stand-up gösterisinin ardından hakkında soruşturma başlatılması, gözaltına alınması ve sonrasında tutuklanması, aslında tek bir komedyeni değil, ifade özgürlüğü ile inanç özgürlüğü arasındaki hassas çizgiyi yeniden tartışmaya açtı. Her olayda olduğu gibi bu olayda da iki keskin cephe oluştu. Bir taraf, “Mizahın sınırı olmaz.” dedi. Diğer taraf ise “Bunun adı mizah değil, hakaret.” diyerek tutuklama kararını destekledi.

Oysa hukuk, tam da insanların öfkelendiği zamanlarda soğukkanlı kalabilme sanatıdır.

Öncelikle şu gerçeği teslim etmek gerekir: Tutuklama bir ceza değildir. Bir kişiyi cezalandırmanın değil, yargılamanın sağlıklı yürütülmesini sağlamanın aracıdır. Bu nedenle de ancak gerçekten zorunlu hâllerde başvurulması gereken istisnai bir koruma tedbiridir. Deliller büyük ölçüde toplanmışsa, kaçma veya delil karartma tehlikesini gösteren somut olgular bulunmuyorsa, hele ki kişinin kendi iradesiyle yurt dışından dönerek soruşturmaya katılmış olması gibi hususlar da varsa, tutuklama kararının çok daha güçlü gerekçelerle açıklanması gerekir.

Bu yüzden düşüncesi, dünya görüşü ya da söylediği söz ne olursa olsun, gerçekten zorunlu şartlar oluşmadıkça bir insanın tutuklanmasını hiçbir hukukçunun kolayca benimsemesi mümkün........

© Elips Haber