Elimde kalan yalnızca inancım.

Dağılıp giderken fikirler –

bütünleşemeden daha

Yurtsuz bilgiler harmanında

güvenli tek alan:

inancım.

İnancımla barıştım.

Anne şefkatiyle sarıp

Baba gibi kabullendim;

hakikâtin kıskanç kardeşi inancımı.

Ne sordum ne de anladım.

Kayırmadım birini diğerinden

Bıraktığım mücağdelemi,

kaybettiğim savaşı ve

yetim kalan aşkımı

Onunla imzağladım.

Savundum mesnetsiz –

yanlışlanmasına değil;

yeniden düşünmeye tahammülsüz.

Ben,

Sırf yoruldum diye inandım.

İnancım da öyle matah bir şey değil.

Resim: Anselm Kiefer

© Ek Dergi