Susmuş o ağacın gövdesinde,

sonbaharın hatırlattığı anılar

yaşıyor şimdi.

Anılar ki ağır ağır birikir

ve günbatımı kadar çabuk unutulur.

Bir koku gelir;

beyaz sabun köpüğü.

Islak bir taş yerde

yarım kalmış bir cümle.

Özür,

değildi;

Vaat,

değildi;

yeniden yürümeyi öğrenmiş bir felçli gibi:

Yavaş,

daha yavaş,

duyulacak kadar yavaş.

Ağaç da biliyor;

rüzgârın parmakları inceldi,

yağmurun dili kısaldı,

kuşlar ‘buradayım’ demiyor;

dalların arasında boşluk büyüyor…

… büyüyor.

Resim: Paul Klee

© Ek Dergi