Sınavlar… Ülkemizin değişmeyen gerçeği. Her yıl milyonlarca öğrencinin stresine, gözyaşına, hayal kırıklığına ya da sevincine dönüşen uzun ve yorucu bir süreç…

Peki, bu kaygıyı sadece öğrenciler mi yaşıyor?  Ya aileler?..

Sınavlar; maddi ve manevi yönüyle büyük bir yük. Oysa öğrenciler düzenli çalışsa, sorumluluklarını yerine getirse, herkes ilgi ve yeteneklerine göre yönlendirilse ve toplum bunu doğal bir süreç olarak kabul etse; belki de sınavlar hayatın olağan akışının bir parçası olacak. Belki ne çocuklar ne de aileler bu kadar yıpranacak…

Sınavların görünmeyen kahramanları çok… Öğretmenler, okullar, kurslar, etüt merkezleri… Liste uzayıp gider. Ama bir gerçek var ki çoğu zaman en ağır yükü “sınav anneleri” taşıyor.

Anneler çok gergin, çok yorgun, çok kaygılı…  Nadiren babalar bu sürecin merkezinde yer alırken, çoğu zaman çocukların takibini anneler üstleniyor. Sınav süreci; plan yapmaktan kahvaltı hazırlamaya, ders programından çözülecek soru sayısına, yapılmayan ödevden yenilen zılgıta kadar annelerin omuzlarına yükleniyor.

Anneler bazen çocuğunu okula yetiştiren bir servis şoförü, bazen onu derse uçurmaya çalışan bir süper pilot, bazen de başında bekleyen bir etüt öğretmeni oluyor.

Üstelik görevleri bununla da........

© Eğitim Ajansı