Çok mu aykırı? Hayır, anaç! Ama aykırı da. Çok mu bohem? Hayır, şen! Ama bohem de. Çok mu açık? Hayır, kapalı. Ama açık da. Bu şekilde hiç durmamacasına sürer gider çelişkiler, söz Umay Umay’dan açıldı mı! Zıtlıklar kraliçesidir çünkü o, eşitlikler karşıtı, ama aynı zamanda savunucusu da eşitliklerin…

Bendeki yerini yokluyorum, tıpkı bu türden çelişkilerin yarattığı o boşluk hissi geliyor elime. Anlamaya çalışıyorum onu, hiçbir zeminime oturmuyor. Yazdıkları da kendisi, söyledikleri, ettikleri de ama aynı zamanda hiçbiri değil gibi de. Eee, kolayına Umay Umay olunmuyor!

Kendisini ilk gördüğüm gün çiçekli bir elbise vardı üzerinde. Benim gibi, hadi diğer insanlarınkini geçtim, daha dün kendisinin bile ne giydiğini hatırlamayan biri için anormal bir anımsama bu, biliyorum. Yine de, böyle bir detayı unutmadığıma hiç şaşırmıyorum. Niyesi mi var! Bir gün bir diva gelir ve bütün ezberleri bozar. Durumu buna yoruyorum!

Evet, benim için kelimenin tam anlamıyla bir “diva”dır Umay Umay. Bu sıfatta az biraz ülkece yahut dünyaca tanınmışlık da aranır ama ben aramıyorum, daha çok “aura” merceğinden bakıyorum ona. Bu var mı, peki? Fazlasıyla var onda! Yazsın, yürüsün, şarkı söylesin, sohbet etsin; var oğlu var! Rüzgârını da arkasından getiriyor çünkü.

Bilmiyorum; bunda, kendisini o ilk gördüğüm gün elimi sıktığı ellerindeki bir çift siyah deri eldivenin payı var mıdır ki? Öyle ya, tam divalara yakışır türden bir ayrıntıdır bu!........

© Edebiyat Burada