Avrupa Birliği (AB), iki dünya savaşı­nın ardından Avrupa’da barışı kalıcı hale getirmek ve bütünleşmiş bir kıta ya­ratmak amacıyla kuruldu. 1951’de Avru­pa Kömür ve Çelik Topluluğu ile başlayan süreç, 1993 Maastricht Antlaşması ile bu­günkü “ekonomik ve siyasi birlik” yapısı­na dönüştü.

Ancak bu bütünleşme ekono­mik alanda derinleşirken, siyasi ve askeri boyutta aynı başarıyı gösteremedi. Sonuç­ta AB, güçlü bir ekonomik aktör haline ge­lirken sınırlı bir siyasi güç olarak kaldı.

Ekonomik kararlar Birliği ileri taşı­dı; fakat siyasi ve askeri entegrasyon ay­nı hızda gelişmedi. Bunun temel nedeni, AB’nin federal bir devlet değil, egemen­liklerini koruyan devletlerin oluşturdu­ğu özel bir yapı olmasıdır. Bu durum, or­tak siyasi irade üretimini zorlaştırıyor. Nitekim 1993’ten bu yana AB’nin siyasi entegrasyonu hâlâ tamamlanmış bir sü­reç değildir.

AB ordusu fikri de bu çerçevede sürek­li gündeme geliyor, ancak bir türlü so­mutlaşmıyor. Ortak Güvenlik ve Savun­ma Politikası’nın zayıflığı ve üye devlet­lerin egemenlik hassasiyetleri bu sürecin önündeki en büyük engellerdir. Mevcut durumda 1.500 kişilik AB Savaş Grupları bulunsa da bunların kullanımı Konsey’in oybirliği kararına bağlıdır. Bu durum hız­lı ve........

© Dünya