İsrail’in Türki­ye sınırına yakla­şık 70 km mesafede­ki Ebu Zuhur Hava Üssü’ne düzenledi­ği saldırıyı Suriye’ye yönelik yeni bir ope­rasyon olarak değer­lendirmek eksik so­nuç verir. Son söy­leyeceğimizi ilk söyleyerek başlayalım: Saldırının askerî hedefi Suriye’deki bir hava üs­sü, siyasi muhatabı Şam yönetimi, stratejik adresi ise Türkiye’dir.

İsrail, Suriye üzerinden Türkiye’ye “Bu ülkede be­nim güvenlik anlayışımın dışında bir askerî düzen kurulmasına izin vermem” mesajı veriyor. Ancak bu­rada sorulması gereken so­ru: İsrail’in güvenliği nere­de başlar, nerede biter? ol­malıdır. Kendi sınırlarının ötesindeki bir ülkenin han­gi devletle askerî iş birli­ği yapacağına karar vermek İsrail’in hakkı mıdır? Elbet­te değildir.

Türkiye’nin Suriye’deki varlığı tehdit altında mı?

İsrail’in saldırısı Türki­ye’nin Suriye’deki varlığını doğrudan ortadan kaldıra­bilecek bir hamle değildir. Keza Türkiye, Suriye’de geçici bir askerî aktör de­ğil, Suriye’nin geleceğinin kurulmasında rol alan te­mel bölgesel güçlerden bi­ridir. İsrail de bundan ra­hatsızdır.

Ebu Zuhur saldırısı Tür­kiye’nin askerî hareket ala­nını sınırlandırmayı, yeni üs veya konuşlanma ihti­mallerini maliyetli hâle ge­tirmeyi amaçlıyor. Bir başka ifadeyle İsrail, Türkiye’nin bugün bulunduğu noktadan çok yarın ulaşabileceği ka­pasiteyi hedef alıyor.

Burada tehlikeli olan, iki ülkenin karşı karşıya gelme ihtimalidir. ABD’nin üze­rinde çalıştığı çatışmasız­lık mekanizmasının öne­mi buradan kaynaklanıyor. Ancak çatışmasızlık meka­nizması, İsrail’in Suriye’nin egemenliğini ihlal etmesi­ni meşrulaştıran bir düzene dönüşmemeli.

Saldırı Netanyahu’ya ne kazandırır?

İsrail’de seçimler 27 Ekim’de. Netanyahu anket­lerde kazanamıyor. Böyle dönemlerde dış tehdit söy­lemi iç siyasetin en kulla­nışlı araçlarından biri hâli­ne gelir. Netanyahu, Türki­ye’yi “yeni bölgesel tehdit” olarak göstermeye çalışı­yor. Güvenliği yeniden se­çim kampanyasının merke­zine taşıyarak “İsrail’in gü­venliğinden taviz vermeyen lider” görüntüsüyle sağ........

© Dünya