Bir şeyler ters gidiyor ama adını hemen koyamıyoruz.

Şirketler büyüyor. Bunu görü­yoruz. Kârlılık artıyor, verimli­lik artıyor, teknoloji yatırımla­rı hız kesmiyor. Ama aynı anda başka bir şey daha oluyor: İnsan­lar artmıyor, hatta bazı yerlerde azalıyor. Uzun süre büyüme de­diğimiz şeyin içinde insan vardı; daha çok iş, daha çok istihdam, daha geniş ekipler… Bir şirket büyüyorsa, o büyüme bir şekil­de insanlara da yansırdı. Şimdi o bağ zayıflıyor.

Ve belki de ilk kez şu soruyla gerçekten yüzleşiyoruz: Bir şir­ket büyüyebilir mi, ama insanı büyütmeden? Bu sorunun teknik cevabı giderek daha fazla “evet”e yaklaşıyor. Ama asıl mesele bu cevabın kendisi değil; bu cevabın bizi götüreceği yer.

Bugün elimizdeki veriler, iş dünyasının sessiz ama köklü bir mantık değişimine girdiğini gös­teriyor. Geçtiğimiz yıl yalnızca Amerika’da bir milyondan fazla kişi işini kaybetti; bu, pandemi sonrası dönemin en yüksek sevi­yelerinden biri. Üstelik bu tablo yalnızca zorlanan şirketlere ait değil. Aynı dönemde birçok bü­yük şirket kârını artırdı, yatırı­mını büyüttü, değerini yükseltti.

Yani ortada klasik anlamda bir daralma yok. Şirketler küçül­müyor, aksine büyüyor. Ama bu büyüme artık daha fazla insanla değil, daha az insanla gerçekle­şiyor. Eskiden iş yükü arttığında ekip büyürdü; şimdi ise aynı du­rumda ilk refleks işe alım değil, teknoloji yatırımı oluyor. Bu yüz­den bugün yalnızca işten çıkar­maları değil, çok daha sessiz ama çok daha belirleyici bir gelişmeyi izliyoruz: İşe alımın yavaşlama­sını, ertelenmesini ve kimi alan­larda fiilen ortadan........

© Dünya