Sun Tzu’nun bu cümlesi yüz­yılları aşarak hala yankı bu­luyor. Bugün bir kitapçıda raf­ta “The Art of War”un Pen Books baskısını görünce ben de yakla­şık 20 yıl öncesine gittim, dayana­madım, aldım ve yeniden okuma­ya başladım.

Sun Tzu, bir dönem liderlik ve strateji konferansları­nın vazgeçilmez referanslarından biriydi. Neredeyse her sunumda Sun Tzu’dan bir alıntı olurdu. Sun Tzu’nun metinleri yıllardır as­kerî akademilerde, iş dünyasında hatta spor kulüplerinde okunu­yor. Milattan önce 5’inci yüzyıl­da yaşadığı kabul edilen Çinli bir askerî stratejist ve düşünür olan Sun Tzu’ya atfedilen Savaş Sana­tı (The Art of War), strateji, lider­lik ve güç yönetimi üzerine yazıl­mış en eski ve en etkili metinler­den biri olarak kabul edilir. Peki bu metin bir savaş kitabı mı yok­sa güç, bilgi ve karar alma üzerine evrensel bir analiz mi?

Bilgi üstünlüğü: Kendini ve rakibini bilmek

Kitabı elinize aldığınızda ilk fark ettiğiniz şeylerden birisi Sun Tzu’nun savaşı romantize et­mediği olur. Tam tersine, savaşı mümkün olduğunca kısa tutma­yı, hatta hiç başlamadan bitirme­yi öneriyor. Metni yönetim pers­pektifinden okuduğunuzda üç te­mel kavramsal eksen öne çıkıyor: Bilgi üstünlüğü, zamanlama ve güç ekonomisi.

Sun Tzu’nun en bilinen cümle­si şudur: “Kendini ve düşmanını bilen, yüz savaşa girse de tehli­keye düşmez.” Bu cümle yüzey­de basit görünür fakat aslında bir karar teorisidir. Stratejinin te­melinin cesaret değil bilgi oldu­ğunu ifade eder. Bilgi her zaman çift........

© Dünya