Son iki yıldır hemen her sanayiciyle yap­tığım sohbetlerde ben­zer cümleleri duyuyo­rum.

“Fabrika çalışıyor ama eskisi kadar ka­zanmıyoruz.”

Aslında bu cümle, Türkiye sanayisinin içinden geçtiği dönüşü­mün en kısa özetidir.

Bugün yaşadığımız tablo kla­sik bir ekonomik yavaşlama de­ğil. Aynı anda yüksek finansman maliyetlerinin, zayıflayan dış ta­lebin, artan işçilik giderlerinin, enerji maliyetlerinin, jeopolitik belirsizliklerin ve değişen küre­sel ticaret kurallarının etkilediği çok katmanlı bir dönüşüm süre­cindeyiz.

Nitekim bunu veriler de doğ­ruluyor. İSO Türkiye İmalat PMI endeksi son iki yıldır büyük ölçü­de 50 eşik değerinin altında sey­rediyor. Haziran ayında endeks yeniden 47 seviyesine gerilerken, yalnızca iki sektörde üretim artı­şı görüldü. Bu tablo, imalat sana­yinde büyümenin genele yayıl­madığını açık biçimde gösteriyor.

Diğer taraftan kapasite kulla­nım oranı yaklaşık yüzde 74 sevi­yelerinde bulunuyor. Yani fabri­kalar tamamen durmuş değil; an­cak mevcut kapasitelerini de tam anlamıyla kullanamıyor. Bir baş­ka ifadeyle Türkiye’nin üretim kabiliyeti var, fakat talep ve kârlı­lık aynı ölçüde güçlü değil.

İşte tam bu noktada önemli bir gerçeği kabul etmek gerekiyor:

Sorun artık yalnızca üretim yapmak değil; değişen oyunu doğ­ru........

© Dünya