Kurtuluş Savaşından tüm yoksunluğuna ve imkansızlığına rağmen zaferle çıkan bir Anadolu coğrafyasına şahitlik etmişti insanlık ve tarih.

Düşmanı denize döken, coğrafyanın ırk ve mezhep ayrımı yapılmaksızın mazlum halkı olmuştu. Alnı secdeli, ağzı dualı babalar çocuklarını küffar Din-i Mubin’i çiğnemesin diye cepheye yollamış, canıyla başıyla savaşmıştılar.

Yaşmağı, örtüsü, eşarbı en büyük süsü olan Coğrafyanın kadınları, kağnılarla cepheye cephane taşırken kocasının, evladının, babasının, kardeşinin yasını tutmuştu imanın verdiği vakar içinde.

Müslüman coğrafya direnmiş ve kazanmıştı. Ortada küçülse de bir vatan ve de kazanılmış bir zafer vardı.

Düşman fiilen terk etmişti mübarek toprakları. Bu zafer demekti. Kazanılmış, hak edilmiş bir zaferdi.

Zaferin talipleri çoktu elbette. Halkın zaferi halkın elinden alınmış, kazanılan zafer çalınan zafer olmuştu. Bir grup batı meftunu, şehitlerin kanlarına ihanet etmişti adeta.

Ülkeyi kurtarmak için can verenlerin idealleri, dilleri, inançları ve kimlikleri adeta yok edilmişti bir gecede.

Zafer çalınmış… Muzaffer halkın payına ise yasaklar, zulümler ve İstiklal Mahkemeleri marifetiyle dar ağaçları düşmüştü…

İnsanlığın ve İslamlığın onuru İstiklal Mahkemelerine hâkim diye atanan........

© Doğruhaber