İnsan kırılgan bir varlıktır. Bunu kabul etmek zayıflık değil, bilgeliktir. Çünkü insan dediğimiz şey; etten, kemikten ve biraz da incinmişlikten ibarettir. Bazen bir sözle, bazen küçücük bir bakışla, bazen de susarak kırarız birbirimizi. Çoğu zaman farkında olmadan… Ama sonuç değişmez: Kalp kırılır.

Kalp kırmak kolaydır. Bir anlık öfke yeter. Bir ölçüsüz cümle, bir hoyrat tavır, bir küçümseyen gülüş… İnsan bazen en çok sevdiklerini incitir. Çünkü en savunmasız yanımızı onlara açarız. Ve ne acıdır ki en derin yaralar da en yakınlardan gelir.

Oysa kalp dediğimiz şey camdan değildir; daha hassastır. Cam kırıldığında ses çıkarır, kalp kırıldığında sessizleşir. İşte o sessizlik tehlikelidir. Çünkü kırılan gönül çoğu zaman bağırmaz, hesap sormaz, kavga etmez, içine kapanır, uzaklaşır, soğur. Ve bir gün fark edersiniz ki aranızdaki mesafe kilometrelerle değil, kırgınlıklarla ölçülür.

Evet, kalp kırılır. Ama insanı insan yapan şey, kırdığı kalbi yeniden kazanma çabasıdır. Hata yapmak beşeridir; telafi etmek ise karakter meselesidir. Özür dilemek, insanı küçültmez. Aksine büyütür. “Yanıldım” diyebilmek, “Seni incittim” demek cesaret ister. Çünkü insan çoğu zaman haklı çıkmayı, gönül almaya tercih eder.

Oysa haklı........

© Doğruhaber