Yıl 2086. Dede ile torunu eski bir sandığı karıştırırken dijital dünyadan kalma, kenarları yanmış birkaç fotoğrafa denk geldiler. Bir fotoğrafta, 2024 yılının Gazze’sinden, açlıktan kaburgaları sayılan ve bir yudum su için gökyüzüne bakan bir çocuk vardı. Bir diğerinde ise 2026 yılının İran’ında yan yana dizilmiş 168 kız çocuğuna ait küçük mezarlar vardı.

Küçük torun önce ilk fotoğrafı eline alıp "Dede" dedi, sesi bir hançer gibi sessizliği bölerek. "Bu çocuk neden öldü? Milyarlarca Müslüman varken neden kimse ona bir ekmek, bir damla su vermedi?"

Yaşlı adamın omuzları, bir dağın ağırlığı altında ezilir gibi çöktü. "Evlat" dedi, sesi mezar sessizliğinde yankılanarak "O zamanlar biz çok kalabalıktık. Petrolümüz dünyayı döndürür, paramız şehirler kurar, ordularımız ovaları doldururdu. Ama ruhumuz paramparçaydı."

Torun şaşkınlıkla "Peki, o zaman haritada küçücük bir leke kadar olan o siyonistler........

© Doğruhaber