Usûl ve üslûp bilmek; yerli yerinde konuşmak, işi kural ve kaidesine göre yapmak, ölçü ve edebi gözetmektir. Bir sözü doğru şekilde, doğru zamanda ve doğru muhataba ulaştırabilme becerisidir. Çünkü sözün doğruluğu kadar, nasıl ve nerede söylendiği de önemlidir.

Usûl ve üslûbu bilen kişi; muhatabının seviyesini, bulunduğu ortamı ve şartları dikkate alır. Nerede konuşacağını, nerede susacağını; sesini ne zaman yükseltip ne zaman alçaltacağını bilir. Sözüne hâkimdir; jest ve mimikleriyle onu destekler, fakat hiçbir zaman ölçüyü aşmaz.

Zira kadim bir hakikat vardır: “Her doğru her yerde söylenmez.” Usûl sahibi insan, bu inceliği bilir. Sözü gereksiz yere uzatmaz, yersiz konuşmaz; kısa, öz ve yerinde ifade eder. Soruya doğrudan cevap verir, lafı dolandırmaz.

Aynı şekilde muhatabına değer verir. Hitabında nezaket, üslûbunda zarafet vardır. Kaba ve buyurgan bir dil kullanmaz; incitmekten sakınır. Dinlerken söz kesmez, göz teması kurar, ilgisini hissettirir. Çünkü bilir ki iletişim sadece konuşmak değil, aynı zamanda anlamaktır.

Buna karşılık usûl ve üslûp bilmeyen kimse, doğruyu ifade........

© Doğruhaber