“Bir baba çocuğuna güzel ahlâktan daha değerli bir miras bırakmış olamaz.” (Tirmizî, Birr, 33)

Herkes güzel niyet ve hayallerle yuva kurar. Ancak sorumluluk almadan sadece evlenmiş olmakla hayallerdeki yuvaya sahip olunmaz. Keramet, nikahtan ziyade eşlerin gösterdiği özveri, gayret ve samimiyette saklıdır. Bu sorumluluk ve özveri ailenin en büyük sevinci olan çocuğun dünyaya gelmesiyle birlikte çok daha hassas bir noktaya ulaşır. Çocuk büyük bir nimet olduğu kadar çok büyük bir emanettir. Çocuğun ahlaklı ve erdemli olması, ruh ve beden bakımından sağlıklı olması, dinî inanç ve değerleri özümseyip yaşaması, sosyal hayatın gereği olan kuralları bilmesi, dünya geçimini doğru ve helâl şekilde kazanabilmesi için ebeveyninin rehberliğinde büyük bir gayret gerekir.

“Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi ve anne babanıza iyi davranmanızı emretti. Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa onlara ‘öf’ bile deme! Onları azarlama! İkisine de gönül alıcı sözler söyle.” (İsrâ, 17/23) Rabbimiz, ayetinde öf bile denmemesi gereken en büyük değer olarak sunar anne babayı. Hürmetle muamele edilmesi gereken anne babanın alacağı sorumluluk da buna mukabildir. Elbette ki anne ile birlikte babaya da önemli görevler düşmektedir.

Babaya hürmet dinimizin ve kültürümüzün en büyük değerlerindendir. Baba, çocuklarının imanlı, ahlaklı, eğitimli, sağlıklı yetişmesi için maddi ve manevi sorumluluğu üstlenendir. Maddi........

© Diyanet Haber