Bir zamanlar filmler biterdi.Perde kararır, ışıklar yanar, seyirci ağır ağır salonu terk ederdi. Ama aslında film bitmemiş olurdu. Zira hikaye izleyicinin zihninde yaşamaya devam ederdi. Tony Montana’nın kanla mühürlenmiş düşüşü, McMurphy’nin sessiz vedası, Keyser Söze’nin yürüyüşü, Andy Dufresne’in ufukta beliren silueti… Bunun gibi nice final sahneleri filmlerin hafızamızda bıraktığı son imzaydı.

Bugün ise sinema başka bir şey yapıyor. Filmler artık bitmek istemiyor. Çünkü hikayenin sona ermesi endüstrinin işine gelmiyor. Bir filmin gerçekten tamamlanması demek, o dünyanın da kapanması anlamına geliyor. Oysa günümüz eğlence endüstrisi kapanan kapıları değil, sürekli açık kalan koridorları seviyor. Seyirciyi bir hikâyeden diğerine taşıyan, bir karakteri başka bir evrene bağlayan, her sonu yeni bir başlangıca dönüştüren devasa bir sistem........

© Diriliş Postası