Bazı çiçekler bahçelerde açmaz; onlar, unutmaya direnen hafızaların en tenha köşesinde filizlenir.

Srebrenitsa'nın çiçeği de böyledir; bir bahçenin değil, bir yaranın üzerinde açar.

On bir beyaz yaprağı vardır; her biri, Temmuz'un o kanlı on birinci gününe düşürülmüş bir mühür gibidir.

Ortasında yeşil bir kalp taşır; ölümün ortasında dahi sönmeyen bir umudun, yeniden doğuşun rengidir bu.

1995'te, bir şehir topyekûn susturulmak istendi.

Sekiz binden fazla insan, yalnızca var oldukları için, yalnızca inandıkları için topraktan koparıldı.

Anneler evlatsız, çocuklar babasız, bir coğrafya sahipsiz bırakıldı.

O topraklarda, bir daha hiçbir sabah eskisi gibi doğmadı.

Ve dünya, o günlerde gözlerini yumdu; sanki görmemek, olmamış kılardı olanı.

Fakat olan, olmuştu........

© Diriliş Postası