İnsan bazen ölümün bir anda geleceğini zanneder.

Kapının önüne oturdu.

İlk önce kan değerleri düştü.

Sonra enfeksiyon çıktı.

Üçüncü enfeksiyonda artık doktorların yüzü değişmeye başlamıştı.

Beyaz küre yükseliyordu.

Biz ise hâlâ umut arıyorduk.

Çünkü insan babasına ölüm yakıştıramıyor.

Seksen bir yaşında olsa da…

Yürümekte zorlansa da…

Gözlerinin içine baktığında hâlâ çocuk oluyorsun.

Sonra hastane başladı.

Bir gün palyatif bakım dediler.

İlk duyduğumda içim burkuldu.

Hayatı uzatmanın değil…

Acıyı azaltmanın peşindeydiler.

Ama insanın içinde başka bir........

© Diriliş Postası