Siyasette bazı isimler vardır, kendilerini yüksek sesle anlatırlar.

Bazıları ise anlatılmadan önce görülmeye başlar.

Bilal Erdoğan’ın son yıllardaki hikâyesinde dikkat çekici olan biraz da bu.

Bir dönem yalnızca “Cumhurbaşkanı’nın oğlu” sıfatıyla anılan bir isim vardı karşımızda. Bugün ise kendi faaliyetleri, gençlerle kurduğu ilişki, kültür ve eğitim alanındaki çalışmaları ve kamusal görünürlüğü üzerinden ayrı bir kişilik olarak okunmaya başlanıyor.

Bu dönüşüm, Türkiye siyasetinin geleceği açısından başlı başına dikkate değer.

Çünkü siyasi liderlik yalnızca kürsüde başlayan bir hikâye değildir. Bazen bir insanın yıllar içinde nasıl davrandığına, hangi alanlarda görünür olduğuna, kimlerle konuştuğuna ve özellikle gençlerle nasıl bir ilişki kurduğuna bakılarak okunur.

Bilal Erdoğan’ın profilinde son dönemde belirginleşen şey de burada ortaya çıkıyor:

Bilal Erdoğan, çocukluğundan itibaren Türkiye’nin son otuz yılındaki en büyük siyasi dönüşümün tam merkezinde büyüdü. Babasının belediye başkanlığından Cumhurbaşkanlığı’na uzanan olağanüstü siyasi yolculuğunu yalnızca dışarıdan izlemedi; o yolculuğun aile içindeki en yakın tanıklarından biri oldu.

Belki de bu yüzden onun siyasi karakterini anlamak için yalnızca bugün ne söylediğine değil, yıllardır nasıl bir hayat kurduğuna bakmak gerekiyor.

Zweig’ın portrelerinde insanı ilginç kılan şey, çoğu zaman büyük nutukları değildir. Yüzündeki küçük bir ifade, bir alışkanlık, bir suskunluk, bir dönemin insan üzerindeki izi…

Bilal Erdoğan portresinde de böyle bir ayrıntı var:

Kendisini sürekli siyasetin önüne........

© Diriliş Postası