Bir süredir aile durumlarından ötürü Anadolu’ya yakın aralıklarla gidip geliyorum. Bu gidiş gelişlerde haliyle insanlar, o insanların hayatlarına da yakından şahit olma şansım oluyor bolca. İstanbul’da yaşayıp Anadolumuninsanını okumak, yaşamlarına şahit olmak o kadar da kolay olmuyor haliyle.

Hele bir de Anadolu’da kadın olmak…

Daha kadınlığını fark etmeden zorla evlendirmeler, kendi fikri sorulmadan, “baba öyle uygun gördü” diye katledilen hayatlar. İstemeye istemeye bir adama mecbur kalıp, üstüne üstlük mutsuz ve dayatılmış bir hayatta birde çocuk sahibi olmak! Aile boyu mutsuzluk büyütmek…

Bir de kadın az bir mutsuzluğunu dile getirip yapamıyorum’ a yeltendiğinde de “el âlem ne der” baskısıyla sindirilip o mutsuzluğa mahkûm ediliyor…

Anadolu’da kendin için yaşayabilmek çok az, genelde millet el âlem için yaşıyor…

Anadolu’da kadın olmak, bir ömür boyunca herkese yetip, kendine yetememektir bazen. Daha çocuk yaşta büyümeye zorlanmaktır. Oyuncak oynamanın yeni tadını almışken koca arayıp evlendirilmenin derdine düşürülmektir.

“Kadın kısmı susar” denilerek yetiştirilen milyonlarca kız çocuğunun, yıllarca kendi sesini bile unutmasıdır Anadolu’da kadın olmak…

Ailelerin cehaletini........

© Diriliş Postası