Mahsun Kırmızıgül'ün Haluk Levent hakkında yaptığı paylaşımı okudum. Satırların arasında sadece bir sitem değil, yılların dostluğundan doğan derin bir kırgınlık, büyük bir hayal kırıklığı ve samimi duygular vardı. O sözlerin içten yazıldığına inanıyorum.

Çünkü Mahsun Kırmızıgül'ü sadece sahneden ya da ekranlardan tanımıyorum.

Asrın felaketi olarak tarihe geçen 6 Şubat depremlerinin ardından milyonlarca insan yardım için seferber oldu. Kimi kameraların önünde yardım yaptı, kimi sosyal medya üzerinden paylaşımlar yaptı. Ama bir de sessiz sedasız çalışan, reklam yapmadan depremzedelerin yanında olan insanlar vardı.

Mahsun Kırmızıgül de bana göre onlardan biri.

Bunu bizzat yaşadığım bir olaydan biliyorum.

Depremin ardından kendisini aradım. Günlerdir, hatta aylardır deprem bölgesinde olduğunu öğrenmiştim. "Yahu aylardır oradasın. Bu yaptıklarını haber yapmak istiyorum." dedim.

Bana verdiği cevap hâlâ kulaklarımda:

"Yok Bilal'im... Kimsenin bilmesine gerek yok. Ben elimden geleni yapıyorum. Allah için buradayım. Herkes çok perişan."

İşte gerçek yardım anlayışı budur.

İyilik yapmak başka bir şeydir, yapılan iyiliği sürekli göz önüne sermek bambaşka bir şeydir. Bazen sessizce uzatılan bir el, binlerce kameranın önünde yapılan gösterişli yardımdan çok daha değerlidir.

Bugün Haluk Levent ve........

© Diriliş Postası