Zarafet kendini savunmaz.

Çünkü savunulacak bir alan açmaz; zaten işgal etmez. Bir odaya girdiğinde sesini yükseltmez, yer kaplamaz, iddia koymaz. Ve fakat o odaya girdiği anda, fark edilmeden bir şey değişir. İnsanlar omuzlarını indirir, kelimelerini seçer, seslerini ayarlar. Zarafet tam olarak budur: Bir varoluşun, hiçbir şey talep etmeden çevresini eğitmesi.

Zarafet kırılgandır denir; oysa kırılgan değildir, incinebilirdir.

Bu ikisi sıklıkla karıştırılır. İncinebilir olmak zayıflık değildir; temas kurabilme yeteneğidir. Zarif insanın canı yanabilir ama can yakmaz. Çünkü o, dünyanın hoyratlığına benzememeyi seçer. Ne var ki tam da bu yüzden yanlış anlaşılır. Güç, çoğu zaman sertlikle karıştırılırken; zarafet, gücün en sessiz ve en rahatsız edici biçimi olarak ortada kalır.

Bilgelik, zarafete sonradan eklenen bir süs değildir.

Zarafet zaten........

© Dikgazete.com