Bir gömleğin üçüncü düğmesini açan insanın soyunduğunu sanırsınız.

Oysa aynı düğmeyi biraz önce iliklemiş de olabilir.

Düğmenin bundan haberi yoktur.

İnsan ona hangi taraftan gelmişse, o işe yarar.

Belki üçüncü düğmenin kıymeti de biraz buradadır.

İlk düğmenin bir telaşı vardır. Gömlek yeni giyiliyordur. İnsan aynanın karşısındadır, yakasını düzeltir, kolunu çeker, bir yere yetişecektir belki.

Son düğmenin işi daha bellidir.

Ya tamamlanıyordur bir şey ya da bitiyordur.

Üçüncü düğme öyle değildir.

İnsan ona geldiğinde başladığı yerden uzaklaşmış ama varacağı yere henüz ulaşmamıştır.

Hayatın büyük kısmı da böyle geçmiyor mu zaten?

Başlarken ne yaptığımızı az çok biliyoruz. Bitince de geriye dönüp bir isim koyuyoruz.

“Meğer o gün bitmiş.”

Sonradan konuşmak kolay.

Asıl mesele ortasındayken.

Çünkü insan hayatının üçüncü düğmesindeyken neyi iliklediğini, neyi çözdüğünü her zaman bilmiyor.

Bir evden çıkıyor mesela.

Bir insanla konuşmayı bırakıyor.

Çocuğunun artık kendisine eskisi kadar ihtiyaç........

© Dikgazete.com