MİMARİDE YER ALMAYAN ODALAR

Her insanın, evin ortak planında görünmeyen bir odası vardır.

Tapuya geçmez. Metrekare hesabına katılmaz. Eve ilk kez gelen biri zaten fark etmez ama yıllardır o evde yaşayanlar da bilmeyebilir.

Gündelik hayatın bildik telaşı içinde birbirimizin daha çok salonlarında ağırlanırız. Otobüs duraklarında bekler, aynı sofraya oturur, aynı tencereden çorba içer, bir dostla kahvenin soğumasına aldırmadan konuşuruz. Birbirimizi tanıdığımızı da en çok buralarda sanırız.

Oysa bazen, bütün bunların hemen arkasında başka bir oda vardır.

En yakınımız önünden her gün geçer. Duvarına bir tablo asar, dibine bir koltuk çeker, hatta yıllar içinde o duvarın rengini birkaç kez değiştirir. Fakat arkasındaki boşluğu bilmez.

Bunda kimsenin kabahati yoktur.

İnsan, sevdiği birinin her yerine ulaşamaz. Belki ulaşmamalıdır da.

Üstelik o odalarda yalnızca sakladıklarımız bulunmaz.

Unuttuklarımız da vardır.

Bir zamanlar çok istediğimiz, sonra neden vazgeçtiğimizi bile hatırlamadığımız şeyler. Yıllar önce söylenmiş bir cümlenin bizde bıraktığı küçücük bir iz. Bir koku. Çocukken gördüğümüz bir öğleden sonra ışığı. Sebebini bulamadığımız bir hüzün. Birine anlatmaya kalksak önemsiz görünecek ama bizden hiç ayrılmamış şeyler.

Bazılarının üzerini zaman örter.

Bazılarının kapısını biz kapatırız.

Bazılarının varlığını ise ancak bir gün, hiç beklemediğimiz bir yerde karşımıza çıktığında anlarız.

Birinin söylediği sıradan bir sözde.

Sokakta yanımızdan geçen birinin........

© Dikgazete.com