Ben meseleleri yazıyorum. Büyük meseleleri değil yalnız; bazen hayatın küçük, görünmez ama insanın vicdanına dokunan meselelerini. Gazetelerin manşetine çıkmazlar, Televizyonlarda tartışılmazlar ama insanın içindeki teraziyi bir an için durdurup düşündürürler. Bugün de onlardan biri var. Çünkü hayat dediğimiz şey bazen büyük ideallerden değil, küçük inceliklerden anlaşılır.

İnsan ilişkilerinde garip bir nokta var. Cömertlik çoğu zaman görülmez ama yokluğu hemen fark edilir. Bir şey eksik olduğunda herkes konuşur; ama biraz fazlası olduğunda ortama tuhaf bir sessizlik çöker. O sessizlikte insanın aklından şu soru geçer:

-Fazla verirken eksikmiş gibi bir sessizliğe gerek var mı?

Aslında mesele para değildir. Mesele, verilenin fark edilip edilmemesidir. Küçük bir cümle bazen büyük bir dengeyi kurar: “Fazla olmuş, teşekkür ederim” demek gibi. Bu cümle, bir borç doğurmaz, bir hesap açmaz. Sadece terazinin hâlâ yerinde olduğunu gösterir.

Ama hayatın içinde başka bir şey daha oluyor. İnsan, verilen fazlalığa bazen çok çabuk alışıyor. İlk başta incelik gibi görünen şey, kısa süre sonra olağan bir durum hâline geliyor. Hatta bazen fark edilmez bile oluyor. Cömertliğin en tuhaf tarafı da bu galiba; görünmez olmaya en yatkın olan şeylerden biri.

Peki neden böyle oluyor?

Neden bazı incelikler bu kadar kolay kayboluyor?

Neden verilen fazlalık çoğu zaman sessizce kabul edilip geçiliyor?

Ve neden o sessizlik bazen insana eksik verilmiş gibi bir duygu bırakabiliyor?

Oysa hayat dediğimiz şey biraz da bu küçük terazilerden oluşur. Büyük adalet arayışlarını konuşuruz ama gündelik incelikleri çoğu zaman fark etmeyiz. Halbuki insanın karakteri çoğu zaman büyük sözlerde değil, bu küçük dengelerde görünür.

Ben meseleleri yazıyorum zaten. Çünkü görüyorum ki hayatın içinde bir mesele daha hep oluyor.

Üstelik çoğu zaman en büyük meseleler, en küçük hesapların içinde saklanıyor.

Arzu Leyal, dikGAZETE.com

© Dikgazete.com