Abdurrahman Berkcan yazdı;

DÜNYADA HER YÖNÜYLE SÖMÜRÜLEN İNSANLIK

Bir düşünün; dünyaya gözlerini açan bir çocuk, daha konuşmayı öğrenmeden yoksulluğu öğreniyor. Bir anne, çocuğunun karnını doyurabilmek için kendi lokmasından vazgeçiyor. Bir baba, evladına belli etmeden geceleri “Bu ay kirayı nasıl ödeyeceğim?” diye düşünüyor. Bir yaşlı, kalabalıkların içinde yapayalnız kalıyor. Bir işçi, ömrünü başkasının servetine servet katmakla geçirirken kendi evinde huzur arıyor. Ve başka bir yerde insanlar milyonlarını sayarken, dünyanın bir köşesinde bir insan bir lokma ekmeğe muhtaç!

Sonra çıkıp buna “dünya düzeni” diyoruz.

Bunun adı düzen değil. Bunun adı, insanlığın vicdanında açılmış kocaman bir yaradır.

İNSANIN SADECE CEBİ DEĞİL HAYATI SÖMÜRÜLÜYOR!

İnsanın emeği sömürülüyor. Zamanı sömürülüyor. Sevgisi sömürülüyor. İnancı sömürülüyor. Saflığı sömürülüyor. Yalnızlığı sömürülüyor. Çaresizliği sömürülüyor.

Hatta bazen ölümü bile sömürülüyor!

Bir insanın dara düştüğünü görüp, elinden tutmak yerine, onun çaresizliğinden kazanç sağlayanlar var.

Bir insanın iyi niyetini görüp onu kullanmak var.

Bir garibin sesinin çıkmayacağını düşünüp hakkını yemek var.

PARASI OLMAYANIN DEĞERİ DE Mİ YOK?

Ne zamandır makamı olmayan insanın sözü değersiz sayılıyor?

Ne zamandır fakirin onuru, zenginin merhametine bırakıldı?

Bugün yukarıdan baktığınız fakir insanın önünde yarın siz başınızı eğmek zorunda kalabilirsiniz.

Bugün hor gördüğünüz kapıyı yarın siz çalabilirsiniz.

Bugün yardım etmeyi çok gördüğünüz elin, yarın size uzanmasını bekleyebilirsiniz.

İşte hayatın en acı gerçeği budur: Dünya döner. Ve kimse bulunduğu yerde sonsuza kadar........

© Dikgazete.com