Abdurrahman Berkcan yazdı;

BİR GARİP ÖLMÜŞ, DUYAR MI DÜNYA?

“Bir garip ölmüş duyalar. Soğuk su ile yuyalar. Söyle garip bencileyin” Üç cümle… Ama üç cümlenin içine koskoca bir hayat, koskoca bir yalnızlık ve insanlığın yüzüne tutulmuş koca bir ayna sığmış. Bir garip ölmüş; kimse bilmez adını. Kimse sormaz nereliydi, kimin evladıydı.

Kimse arkasından “Ah!” diyecek kadar yakın değildir belki. Bir cenaze. Bir kefen. Bir avuç toprak. Ve sessizce kapanan bir hayat.

Duyan olur mu dersiniz?

Bugün makamı olanın kapısında kuyruklar oluşuyor. Parası olanın etrafında dostlar çoğalıyor. Gücü olanın sözü yere düşmüyor. Ama garibin sesi çoğu zaman duvara çarpıp geri dönüyor.

“Soğuk su ile yuyalar…” Ne kadar ağır bir söz! Bir insan düşünün. Hayatı boyunca belki sıcak bir yuvası olmadı. Belki sofraya oturduğunda tabağındaki ekmeği bölüştü. Belki kimseye yük olmamak için derdini içine attı. Belki hastalandığında başucunda bekleyen olmadı. VE GÜNÜMÜZDE EVİNDE TEK BAŞINA ÖLDÜ… Ve üç beş gün veya haftalar sonra bulundu. Cenazesini yıkayan eller dışında onu hatırlayan bile olmadı.

İşte insanın en acı tarafı budur. Yaşarken kıymetini bilmediğimiz insanların,........

© Dikgazete.com