İnsan, kendini tanımaya başladığında önce dünyayı değil, aynaya baktığında gördüğü kişiyi farklı görmeye başlar. Aslında insanın en zor karşılaşması, kendisiyle olan karşılaşmasıdır.

Çünkü insan, başkalarının yüzüne bakmayı erken öğrenir; kendi içine bakmayı ise çoğu zaman erteler.

Oysa insanın en sessiz aynası, kendi vicdanıdır. Orada ne alkışın yankısı vardır ne de yargının gürültüsü. Yalnızca hakikat bekler.

Kendini tanıyan insan kusurlarını inkâr etmez.Ama onları sevilmeye engel olarak da görmez.Eksikliklerini bilir; güçlü yanlarını da...

Ne kibirle büyütür kendini ne de acımasızca küçültür. Olduğu hâliyle hayatın içinde kendine yer açar. Kendini olduğu gibi kabul etmekten vazgeçmez; ama olduğu yerde kalmaya da razı gelmez. Çünkü kendini tanımak, durmak değil; dönüşmeye cesaret etmektir.

Bilir ki emek, anlamını alkıştan değil, insanın kendi vicdanından alır.

Bu yüzden anlaşılmak için kendinden taviz vermez. Çünkü önce kendi sesini duymayı öğrenmiştir. Kendi sesini duyan insan, başkalarının gürültüsünde kaybolmaz.

Belki de insanın hayatındaki en........

© Denge