"Bir sahabe, cuma günü namaza yetişebilmek için aceleyle mescide doğru yürüyordu. Mescide vardığında abdest almak üzere çeşmeye yöneldi. Ayakkabılarını çıkarırken o an duraksadı. Farkında olmadan bir karıncayı ezdiğini fark etti. Bu küçük canı incittiğini görünce derinden sarsıldı.

“Bunun hesabını mahşerde nasıl veririm?” diyerek ağlamaya başladı.

Kalbini kaplayan hüzünle Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in huzuruna geldi ve şöyle dedi:

“Ya Resulallah, namaza yetişmek için koştururken fark etmeden bir karıncayı ezdim. Bunun vebali ağır mıdır?”

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ona sordu:

“Bugüne kadar bundan daha ağır bir günah işledin mi?”

Sahabe başını öne eğdi ve ezilerek, kısık sesle cevap verdi:

“Ya Resulallah, ben cahiliye döneminde kızını diri diri gömenlerdenim...”

“Nasıl yaptın, anlat!” buyurdu.

Adam istemese de anlatmaya başladı:

“Cahiliye devrinde kız çocukları utanç sayılırdı. Benim de bir kızım vardı. Annesine, ‘Giydir, onu dayısına götüreceğim.’ dedim. Kadıncağız ne olacağını biliyordu ama engel olamadı. Kızımı kandırarak daha önce kazdığım bir kuyunun yanına götürdüm. Kuyuya bakmasını söyledim. Eğildiği anda onu ittim. Eliyle kenara tutundu, kurtulmaya çalıştı. Bir yandan da, ‘Babacığım, üzerin toz olmuş.’ diyerek elbisemi silmeye çalışıyordu. Ama ben onu toprağa gömdüm.”

Adam gözyaşları içinde anlatırken Peygamberimiz (s.a.v.) ve etrafındakiler de gözyaşlarına hakim olamıyordu. Sahabilerden biri, “Yeter! Resulullah’ı üzüyorsun.” deyince Efendimiz (s.a.v.) ashabına dönerek şöyle dedi:

“Ey ashabım! Siz İslam’dan önce böyleydiniz. Kömür gibiydiniz, İslam’la........

© Denge