Bir zamanlar annelerin en büyük korkusu, çocuğun “sokağa çıkmasıydı.” Sokak; kontrolsüzdü, bilinmezdi, sertti. Orada kavga vardı, kötü arkadaş vardı, düşmek vardı, yaralanmak vardı. Çocuk eve geç kalsa, yürek daralırdı. Çünkü tehlike dışarıdaydı. Gözün görmediği, kulağın duymadığı yerdeydi. Bu yüzden ebeveynin mücadelesi, çocuğu sokaktan korumaktı. Bugün ise korkunun yönü değişti. Sokak hâlâ riskler barındırıyor ama asıl tehlike artık evin içinde, odanın kapısı kapandığında başlıyor. Çocuk dışarı çıkmıyor, ama yalnız da değil. Elinde bir ekran, önünde sınırsız bir dünya. Kimlerle konuştuğu, ne izlediği, hangi fikirlere maruz kaldığı çoğu zaman bilinmiyor. Eskiden tehlike görünürdü, şimdi görünmez. Eskiden sokakta karşılaşılan riskler vardı, şimdi zihnin içinde kurulan tuzaklar var.

Sokak; çocuğu yorar ama olgunlaştırırdı. Düşerdi, kalkardı, paylaşmayı öğrenirdi, kavga ederdi ama barışmayı da bilirdi. Sokak; hayatın provasıydı. Şimdi ise oda; konforlu ama tehlikeli bir yalnızlık alanına dönüştü. Çocuk fiziksel olarak güvende gibi görünüyor ama zihinsel olarak savunmasız. Çünkü odanın içinde kurulan dünya, çoğu zaman gerçeğin değil, algının dünyasıdır. Orada her şey filtrelenmiş, yönlendirilmiş ve çoğu zaman manipüle edilmiştir. Bugünün çocuğu sokakta yara almıyor belki ama odasında yavaş yavaş........

© Denge