İnsan, hatırlayan bir varlıktır. Hatırlamak; sadece geçmişi zihinde taşımak değil, iyiliği gönülde taşımaktır. Çünkü insanı insan yapan şey; aklı kadar vicdanı, gücü kadar vefasıdır. Ne var ki, çağımızın en sessiz ama en yıkıcı hastalıklarından biri; vefanın erozyona uğramasıdır. Adına nankörlük dediğimiz bu hâl; çoğu zaman fark edilmeden insanın karakterine yerleşir ve zamanla bir davranış biçimine dönüşür.

Nankörlük; bir iyiliği unutmak değildir sadece. Asıl tehlike; o iyiliği yok saymak, değersizleştirmek ve hatta tersine çevirerek sahibini incitecek bir noktaya taşımaktır. İnsan, kendisine uzanan bir eli, işi bittiğinde geri itiyorsa; bu sadece bir unutkanlık değil, bir vicdan kaybıdır. Çünkü iyilik; hafızada değil, karakterde yer tutmalıdır. Hafızada olan unutulur ama karaktere işleyen; insanın kimliğini oluşturur. Bugün toplumların en büyük kırılmalarından biri de buradadır.

İnsanlar artık iyilik görmeye değil, fayda sağlamaya odaklanmıştır. Bir insanın değeri, onun ahlâkıyla değil; sağladığı imkânla ölçülür hâle gelmiştir. Bu bakış açısı; nankörlüğün zeminini oluşturmaktadır. Çünkü menfaatin olduğu yerde vefa zayıflar, çıkarın olduğu yerde sadakat sarsılır. İnsan, işine yaradığı sürece değerli görülür, işi bittiğinde ise gözden........

© Denge