İslâm’ın aile anlayışında kadın ile erkek birbirinin rakibi değil, birbirini tamamlayan iki hayat arkadaşıdır. Evlilik bir güç mücadelesi, üstünlük yarışı veya tarafların birbirine hükmetme alanı değildir. Kur’an’ın ifadesiyle eşler arasında “meveddet ve rahmet”, yani sevgi ve merhamet vardır. “Kendileriyle huzur bulasınız diye sizin için kendi türünüzden eşler yaratması ve aranızda sevgi ve merhamet var etmesi O’nun ayetlerindendir.” (Rûm,21) İslâm, aile hayatında erkeğe önemli sorumluluklar yüklemiştir.

Kur’an-ı Kerim, “Erkekler kadınlar üzerinde kavvâmdırlar…” (Nisâ,34) buyurur. Buradaki kavvâmlık, çoğu zaman yanlış anlaşıldığı gibi erkeğe sınırsız bir hâkimiyet veya baskı kurma hakkı vermez. Aksine erkeğin omuzlarına ağır bir sorumluluk yükler. Ailesinin geçimini sağlamak, güvenliğini gözetmek, hanımının ve çocuklarının hukukunu korumak, zor zamanlarda yükü sırtlanmak ve aile düzeninin devamı için fedakârlık yapmak bu sorumluluğun içindedir. Kavvâmlık; üstünlük değil mesuliyet, tahakküm değil himaye, baskı değil korumacılıktır. Koruyucu olmak ile baskıcı olmak birbirinden tamamen farklıdır. Baskıcı insan kendi iradesini karşısındakine zorla kabul ettirmek ister. Koruyucu insan ise sevdiği kişinin zarar görmemesi için sorumluluk alır. Biri karşısındakinin iradesini yok sayar, diğeri onun hukukunu ve onurunu korur.

İslâm’ın erkeğe yüklediği aile sorumluluğunu bu ölçülerden koparıp kaba bir erkek egemenliğine dönüştürmek, dinin aile anlayışını yanlış okumaktır. Peygamber Efendimizin aile hayatı bunun en güzel örneğidir. O, ümmetin peygamberi ve devlet başkanı olduğu........

© Denge