Wouke van Scherrenburg

Wouke van Scherrenburg

ExtraAlle artikelenColumns

Omdat ik vaak kerel, maatje of gozer word genoemd, vermoed ik dat meer mensen aan de namenziekte lijden

In Burgers’ Zoo was ik eens bij een bijeenkomst voor een gestorven beroemdheid. Ondanks de wereldfaam begroette deze persoon ieder mens met hetzelfde, enorme enthousiasme, klonk het vol lof.

Later hoorde ik iemand zeggen dat dit enthousiasme mogelijk voortkwam uit prosopagnosie: een aandoening waarbij iemand geen gezichten kan onthouden. De beroemdheid reageerde op elk mens zo enthousiast, omdat ze bang was dat ze bekenden straal zou negeren.

Dat heb ik ook, dacht ik. Alleen niet met gezichten, maar met namen. Ik schreef al eens eerder over de namenziekte. Dat ik bij de kapper naast iemand zat die zich meerdere keren had voorgesteld, maar zijn naam (Michel?) wist ik maar niet op te slaan.

Ik heb het bijvoorbeeld ook met Danny van Broodje TipTop. ‘Remco!’ roept Danny in het voorbijfietsen. ‘Hé!’ schreeuw ik zo enthousiast mogelijk terug. Ik herken hem, maar voor de naam Danny in me opkomt, is Danny alweer voorbij.

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Show.

Je weet wel, die met dat programma op de boerderij. Leuk mens

Je weet wel, die met dat programma op de boerderij. Leuk mens

„Kerel, alles goed?” zeg ik tegen mannen wier naam ik vergeten ben. Omdat ik zelf ook regelmatig kerel, maatje, gozer of broer word genoemd, heb........

© de Gelderlander