Önceki akşam AKM’de İstanbul Müzik Festivali’nde (İKSV) kendimi iki ayrı Türkiye arasında gidip gelirken buldum. 125 yıllık bir müzik geleneğinin taşıyıcısı olan Viyana Senfoni Orkestrası, Çek asıllı besteci ve şef Petr Popelka yönetiminde Beethoven’ın 3. muhteşem piyano konçertosunu yorumluyordu. Piyanoda, Paris’te doğan, Kanada’da yetişen, Çin asıllı, Bruce Liu vardı. Salon tıklım tıklımdı. Müzisyenlerin ustalığı insanı hayran bırakıyordu.

SES ŞAİRİ VE ATATÜRK 

Beethoven’a boşuna “ses şairi” dememişler. Bu konçertonun ana teması, orkestranın yaylılarıyla piyano arasında gidip gelirken düşünmeden edemiyordum: Benim de bir “Devrim Şairim” vardı: Mustafa Kemal Atatürk. Cumhuriyetin kuruluş yıllarında Atatürk neden orkestralar kurdurmuştu? Neden konservatuvarlar açtırmış, gençleri dünyanın dört bir yanına eğitime göndermişti?

Çünkü sanat bir uygarlık tercihidir. Bir seçimdir. Tam o sırada aklım başka yerlere kayıyordu.

Atatürk’ün kızlarının bilimde, sanatta, sporda elde ettiği başarılarla gururlanıyordum. Sonra gözümün önüne eğitim hakkını savunan öğrenciler geliyordu. Haksızlığa uğradığını düşünen gençler. Açlık grevindeki öğretmenler...

Beethoven’ın notaları yükselirken ülkenin çelişkileri de zihnimde yükseliyordu. Bir yanda insan ruhunu özgürleştiren sanat. Öte yanda özgürlük talep ettiği için........

© Cumhuriyet