Deveye sormuşlar “Neden boynun eğri?” diye. Deve yanıtlamış: “Nerem doğru ki?” Türkiye’de ve dünyada son yıllarda yaşadıklarımıza bakınca bu söz neredeyse içinde bulunduğumuz çağın özeti gibi duruyor. Çünkü artık eğri olan tek tek olaylar değil, giderek bütün sistem.

Sadece habercilik yaptıkları için gözaltına alınan gazeteciler, gizli tanıklar ya da zorlama itirafçılarla aylarca tutuklu kalan belediye başkanları ve görevliler, ihmal ve yükümlülüklerini yerine getirmeyenler yüzünden yaşanan cinayet gibi kazalar (Kartalkaya otel yangını, Dilovası’ndaki patlama, öğrenci yurdunda asansör düşmesi, Soma maden kazası ve daha onlarcası) bir bakanın hakkındaki suçlamalara yanıt vermek ve edindiği servetin kaynağını açıklamayı bırakın, onun yerine tapu bilgilerini sorgulayan memurun görevden alınması... Bunlar tek tek ele alındığında bile ağır örnekler. Ama asıl ürkütücü olan, artık şaşırtmıyor olmaları.

Benzer bir tabloyu dünyanın geri kalanında da görüyoruz. Gazze’de on binlerce insanın yaşamını yitirdiği saldırılar karşısında uluslararası sistemin büyük ölçüde sessiz kalması, ABD ve İsrail’in İran’a yönelik meşruiyeti olmayan saldırıları, birkaç ay önce Trump’ın Venezuela’ya müdahale ederek devlet başkanı Maduro’yu kaçırması; Küba’ya hiçbir meşru gerekçe olmadan on yıllardır süren ambargolar, çifte standartlar, güçlünün hukukunun giderek norm haline gelmesi... Liste uzayıp gidiyor.

Tepkiler elbette var ama düzen değişmiyor. Çünkü yaşadığımız bu dönem iki kavramla açıklanabilecek bir noktaya doğru evriliyor: Vasatlığın iktidarı altındayız ve kötülük hızla sıradanlaşıyor. Üstelik bu yalnızca belirli rejimlere özgü değil. Kendini “ileri demokrasi” olarak tanımlayan ülkelerde de, melez demokrasilerde de, otokratik yapılarda da farklı derecelerde aynı eğilimi görmek mümkün. Sorunun kökü, tek tek siyasal krizlerin ötesinde, daha........

© Cumhuriyet