Ne bu şiddet, bu celal!

Başından beri, geldiğinden beri, koltuğa oturduğundan beri, 7 yılı aşkın bir süredir...

Beklemek yok, nefes almak yok, bir tık durmak yok!

Dinlemek yok, göze bakmak yok, düşünmek yok, diyalog yok, empati yok!

Tartışmak yok, irdelemek yok, aramak yok, acaba yok, soru yok, merak yok, öğrenmek yok; kendisine, çevresine bir ünlem yok.

Hep haklı, hep (en) doğru, hep iyi, hep en namuslu, hep dürüst, hep mazlum...

Konuşması hep “dır”, “dir”, “tır”, “tir”.

Sadece saldırmak var, kavga var, sertlik var, parmak var, yumruk var, vuruşmak var, yıkmak var, devirmek var, parçalamak var, bölmek var.

Samimiyet sıfır, kol kola girmek sıfır, eli omuza atmak........

© Cumhuriyet