“Anayasacılık, siyasal iktidarların keyfi uygulamalarının; hukuk kuralları ve anayasal mekanizmalarla sınırlandırılmasını, bireylerin temel hak ve özgürlüklerinin güvenceye alınmasını savunan çağdaş akımdır.”

Bu Wikipedia’nın özet tanımından hareketle İtalya da hafta başında muhalefetin üstünlüğü ile sonuçlanan “yargı referandumunu”, bir “modern zamanlar anayasacılık zaferi” olarak tanımlayabiliriz.

Hukukun üstünlüğü, güçler ayrılığı ve yargı bağımsızlığı, iktidarın sınırlandırılması ve temel hakların korunması ile eşanlama gelen zafer, Çizme’deki muhalefet liderlerinden Giuseppe Conte tarafından bu yüzden “Viva la Costituzione! Yaşasın anayasa” sözleriyle karşılandı.

Sağ popülist Meloni hükümetinin sonraki aşamalarda, radikal rejim değişikliklerine kapı aralayacak “teknik” yargı reformu referandumu; faşizm sonrası direniş yıllarının eseri olan halihazırdaki mevcut cumhuriyet anayasasının sıkı sıkıya sahiplenilmesiyle sonuçlandı.

Adım adım ilerleyelim...

“Mussolini’den bu yana Çizme’nin en sağ hükümeti” olarak tanımlanan Meloni kabinesinin planı, başta olabildiğince teknik görünen bir-iki yargı reformu değişikliği yapmaktı:

Yargıçlarla savcıların kariyerlerini -birinden diğerine geçiş olmayacak şekildebirbirlerinden ayırmak, HSYK’yı bu meyanda içinden geçerek bölmek, bu kurulun içinde “al gülüm ver gülüm” ilişkileri engellemek amacıyla üyelerinin “kura” ile seçimini temin etmek ve yargı mensuplarını denetlemek amacıyla 15 üyeli bir disiplin kurulu oluşturmak...

Adalet Bakanı Carlo Nordio, adıyla da anılan reformu TV’lerde, İtalya’da “hükümet karşıtı ve sol eğilimli” olarak tanımlanan yargıçların........

© Cumhuriyet