Bayram dediğimiz şey biraz da kucaklaşma değil midir? Kırgınlıkları geride bırakmak, aynı sofraya oturmak, aynı gölgede serinlemek, aynı hafızanın içine yeniden sığabilmek…

Ama bazen bayramlar da memleketin aynasına dönüşüyor. Gülümsemenin kenarında bir hüzün, tokalaşmanın içinde bir mesafe, kalabalığın ortasında derin bir yalnızlık beliriyor.

CHP’nin bayramlaşma fotoğrafına baktığımda tam da bunu gördüm:Bir parti, iki ayrı meydan.Bir gelenek, iki ayrı sahne.Bir hafıza, iki ayrı yön.

Bir tarafta atamayla gelen bir makamın gölgesi; diğer tarafta seçilmiş olmanın verdiği açık ve tartışmasız özgüven… Biri genel merkezin duvarlarına yaslandı, diğeri Güvenpark’ın açık alanına çıktı. Biri güvercinlerin kanadında yükselmeye çalıştı; ama siyasetin göğü her kanadı taşımaz. Çünkü bazı uçuşlar halkın rüzgârını ister. O rüzgâr yoksa, insan havalanamaz.

Daha düne kadar adalet için yola çıkanların, seçimin, sandığın, halk iradesinin önemini anlatanların bugün atamayla kurulmuş bir siyasal zeminden medet umması insanın içine dokunuyor. Çünkü mesele yalnızca bir koltuk meselesi değil. Mesele, bir partinin kendi geçmişiyle, kendi sözüyle, kendi vicdanıyla kurduğu ilişkidir.

CHP........

© Cumhuriyet