Babalar Günü de onlardan biri. Kimi için sabah edilen bir telefon, kimi için sofrada ayrılan bir yer, kimi için küçük bir hediye… Kimi içinse içinden sessizce geçen bir isimdir.

Ben bu günü daha çok hatırlayarak karşılıyorum. Eski fotoğrafların, yarım kalmış cümlelerin ve çocukluktan bugüne taşınan bir bakışın içinden geçerek…

Babamı düşündüğümde aklıma büyük sözler değil; bir köy yolu, tozlu bir sınıf, kara tahta, çocukların gözlerindeki merak gelir. Sonra kemençenin sesi, halk oyunlarının ritmi ve emeğin insana kattığı o sessiz vakar.

Babam ilköğretim öğretmeniydi. Köy Enstitüsü geleneğinden gelen bir kuşağın insanıydı. Yalnızca okuma yazma öğretmez; çocuğun elinden tutmayı, toprağı sevmeyi, emeğe saygı duymayı, türkünün ve oyunun da eğitimin parçası olduğunu bilirdi.

O kuşak için okul yalnızca ders yapılan bir bina değildi. Bir ülkenin kendini yeniden kurduğu yerdi. Bir harfin yazılışında, ilk kez sahneye çıkan bir öğrencinin heyecanında, birlikte söylenen bir türküde memleket fikri vardı.

Şimdi geriye dönüp bakınca babalığın biraz da böyle bir şey olduğunu düşünüyorum. Çok konuşmadan iz bırakmak, öğüt vermekten çok yaşayarak göstermek. İnsan babasının her sözünü hatırlamayabilir ama dünyaya nasıl baktığını unutmaz. Bir çocuğa yaklaşımını, haksızlık karşısındaki tavrını yıllar sonra daha iyi........

© Cumhuriyet