Benimle kısa süre sohbet eden herkes, Mülkiye (Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi) mezunu olduğumu ve bununla gurur duyduğumu öğrenir. Fakat Mülkiye’deki hocalarımdan özellikle ikisi, benim için birer aile büyüğü oldu. Her ikisinin de yakın çevresinde bulundum. Bunlardan biri Türkkaya Ataöv, diğeriyse İlber Ortaylı’dır. Bana ağabeylik, babalık etmiş bu iki büyüğümü hemen her yıl Babalar Günü’nde aramayı sürdürdüm. İlber Hoca’mın geçen cuma bedenen aramızdan ayrılmasıyla ben, bir hocamı değil gerçek bir ağabeyimi, bir aile büyüğümü kaybettim. O nedenle yazıya böyle bir başlık mazur görülsün.

İlber Hoca’mla 30 yıl önce, bize derse gelmesine birkaç ay kala tanıştım. Onu ziyaretlerimden birinde, yanından ayrıldığımda asistanına benim için, “Aferin çocuğa. Hiç kıvırmadan, tavrını çok net ortaya koyuyor” demiş. Benimle ilgili bu izlenimi, ayrıca benim güvenilir olduğum konusundaki kanaati ahbaplığımızın hızla artmasını sağladı. Benim Berktay olduğumu öğrenmesiyse yakınlığımızı daha da perçinledi. O dönemki asistanına, “Sen kalfasın, Deniz de senin çırağın” diyordu. Hocanın etkinliklerini bana asistanı haber veriyordu. Bu şekilde bir usta-çırak ilişkisiyle onun bilgisinden, hayat........

© Cumhuriyet