Geçen yıl yolum Yunanistan’a düştü, Kipi sınır kapısından girip Selanik’e kadar gittim karayolu ile. Çok sayıda Türkçe yol tabelası vardı. Dönüşte Rodop, İskeçe, Meriç, Gümülcüne, Ferecik, Dedeağaç ve Dimetoka’yı gezdim. Sanki evimdeydim. Türkçe konuştuğumu duyanlar selam verdi, dertleşti. Kahveler, şekerlemeler sunuldu. Sınırlarla bölünmüş olsa da Türk toprağındaydım. Biliyorlardı ki biz onlardık, onlar da biz!

Ve o coğrafyada Türkçe eğitime dur diyor Atina yönetimi; 8 Türk azınlık okulunun kapatılma kararıyla. Hem de ulu önder Atatürk’ün, “Bir fesat ve hıyanet ocağı” diye ifade ettiği Heybeliada Ruhban Okulu’nun yeniden açılış süreci öncesinde!

Batı Trakya Türk azınlığının eğitim haklarına vurulan bu darbenin gerekçesi öğrenci sayısının yetersiz olmasıymış! Oysa anadili, soyu sopu Türk olan bir yerden söz ediyoruz! İlk günlerde kimsenin sesi çıkmadı bu karara, neden sonra Dışişleri Bakanlığı sıradan bir tepki gösterdi. Eğer Ankara, üstelik Lozan Barış Antlaşması’nın 103. yıldönümü öncesi daha üst perdeden tepki vermezse ata toprağına kara bulutlar çöker. Türkçe unutulur, dil unutulunca da kültür kaybolur. O yüzden cumhurbaşkanı mı devreye girecek, Yunanistan Büyükelçisi Bakanlığı mı çağrılacak, nota mı verilecek bir an önce derhal düğmeye basmak zorunda Türkiye.

İktidarın ekonomi politikasını savaş mı çarptı, sıcak mı bilinmez, ABD Doları’nın 47.2 bandını aşması piyasaları körükledi. TÜİK istediği kadar törpülesin akaryakıttaki zam furyası........

© Cumhuriyet