Vijest da je u Danskoj pokrenuta ozbiljna stručna reakcija protiv metode uspavljivanja poznate kao “pusti ga da se isplače” izazvala je ogromne rasprave među roditeljima širom regiona. Više od 700 psihologa i stručnjaka usprotivilo se pristupu koji podrazumijeva ignorisanje bebinog plača kako bi “naučila” da sama zaspi.

Za mnoge roditelje ova vijest bila je potvrda onoga što intuitivno osjećaju kada uzmu uplakanu bebu u naručje. Za druge je izazvala otpor jer ruši obrasce na kojima su generacije odrastale.

“Navikavaš ga na ruke.”

“Nemoj da spava kraj tebe.”

“Pusti ga malo da ojača pluća.”

“Ne trči odmah čim zaplače.”

“Mora se naučiti redu.”

Ove rečenice toliko su normalizovane da ih mnogi više ni ne preispituju. Izgovaraju se gotovo automatski, kao dio kolektivnog nasljeđa. Ipak, iza njih se često krije čitava kultura emocionalnog odvajanja u kojoj su generacije učene da potiskuju potrebe, emocije i ranjivost.

Kao psiholog i porodični psihoterapeut, ali i kao mama bebe od tri mjeseca, često i sama ulazim u ovakve........

© BUKA Magazin