(bu yazı ülkeyi yönetenlere acık bir suç duyurusu ve çağrıdır.)

Yine aylardan Ocak. Yeni Yılın ilk ayı Umutla acıyla harmanlanan bir aydır.

Bu ülkede ocak ayı yıllardır yas ayı oldu.

Kurşunun söze, karanlığın akla galip geldiği ay oldu.

Yüzleşmeyenlerin takvimi oldu.

Uğur Mumcu, Bahriye Üçok, Musa Anter, Hrant Dink, Abdi İpekçi ve onlarca demokrasi Şehitlerimizi içimizde ki bitmeyen acılarla andığımız “unutmadık, unutturmayacağız” dediğimiz ay oldu ocak ayı.

Evet, bugün içim çok daha fazla acıyor. Çünkü şimdi sıranın çocuklara geldiğini görüyorum. Atlas 15 yaşındaydı. Onu öldüren de 15 yaşında bir çocuk. Son yıllarda yaşdaşları tarafından öldürülen çocuklar o kadar çoğaldı ki. Ali İsmail Korkmaz, Özge Can, Ahmet Minguzi ve sonuncusu Atlas. İsimlerini artık ezberleyemiyoruz. Çünkü bu ülke ölümlere alıştı… Ve ben çok korkuyorum. Çünkü Asıl felaketin ALIŞMAK olduğunu görüyorum.

Uğur Mumcu’yu öldüren zihniyetle, Hrand Dink’i hedef gösteren iklimle bugün çocukları birbirine öldürten, çocuk mafyaları yaratan karanlık sistem aynıdır. Aynı nefret dili. Aynı........

© Bodrum Gündem