Bizim kuşak, yani 1978 kuşağı ve o yıllarda üniversitelerde okuyan gençler, Türkiye’nin ağır yoksulluk ve eşitsizlik koşullarında yetişti.

Çoğumuz köylerden, kasabalardan, çiftçi ve emekçi ailelerinden geliyorduk. Köyde doğan bir çocukla büyük şehirde yaşayan bir çocuğun eğitim olanakları eşit değildi. Yoksulluk, fırsat eşitsizliği ve sosyal adaletsizlik hayatın hemen her alanında karşımıza çıkıyordu.

Biz gençler bütün bunlara itiraz ediyorduk.

Eşitlik istiyorduk. Adalet istiyorduk. Fırsat eşitliği istiyorduk. Emeğin sömürülmediği, üretenlerin ürettikleri zenginlikten hakça pay aldığı bir toplum düzeni istiyorduk.

Sosyalizme ve devrimci mücadeleye yönelmemizin temelinde bu özlemler vardı.

Ancak aynı ideallere inanan gençler zamanla farklı örgütlere ve siyasal çizgilere ayrıldılar. DEV-GENÇ geleneğinden Devrimci Yol’a, İGD’den Kurtuluş’a, Halkın Kurtuluşu’ndan Halkın Yolu’na kadar çok sayıda yapı ortaya çıktı.

Devrimin şehirden mi, kırdan mı başlayacağını; hangi mücadele yönteminin doğru olduğunu; sosyalizme hangi yoldan ulaşılacağını tartışıyorduk.

Ne yazık ki zaman içerisinde yöntem farklılıkları büyük ayrılıklara, ayrılıklar ise sert çatışmalara dönüştü. Aynı eşitlik ve özgürlük idealine inanan gençler birbirlerini rakip, hatta kimi zaman düşman görmeye başladılar. Bazı gruplar aynı mekânlarda dahi bulunamaz hale geldi; kardeş kavgasına varan, canların yitirildiği acılar yaşandı.

Üstelik o yıllarda CHP’yi de, Atatürk’ü ve Cumhuriyetin kazanımlarını da bugünkü tarihsel perspektifle değerlendiremiyorduk. Parlamenter demokrasiyi “burjuva demokrasisi” olarak küçümsüyor, Cumhuriyetin ve demokrasinin kazanımlarının önemini yeterince kavrayamıyorduk,küçümsüyorduk.

Aradan geçen yaklaşık yarım yüzyıl bize çok şey öğretti.

Demokrasi, Cumhuriyet, laiklik, hukuk devleti, bağımsızlık ve temel hak ve özgürlükler küçümsenecek değil; korunması, geliştirilmesi ve ileriye taşınması gereken büyük tarihsel kazanımlardır.

Biz kendi aramızda bölünürken sağ siyaset başka bir şey yapıyordu:........

© Bizim TV