Bugün 1 Mayıs. Emeğin, dayanışmanın ve insanca yaşama talebinin günü.

Doruk maden işçileri bugünün ne anlama geldiğini en somut biçimde gösterdi. Yer altına kapandılar. Kilometrelerce yürüdüler. Açlık grevine gittiler. Bütün baskılara rağmen geri adım atmadılar. Ve kazandılar.

Peki maden işçileri nasıl kazandı?

Bu başarı bir tesadüf değildir. Bireysel cesaret tek başına yeterli değil. Kazandılar çünkü örgütlüydüler. Kazandılar çünkü yan yana geldiklerinde işverenin onları tek tek susturamayacağını biliyorlardı. Kazandılar çünkü yer altında başlayan dayanışma, yeryüzünde görünür bir güce dönüştü.

Ama bu zafer bizi aynı anda acı bir soruyu da sormak zorunda bırakıyor: Sesini duyuramayan, örgütlenemeyen, hakkını ararken işini kaybetmekten korkan milyonlar ne yapacak?

Türkiye'de sendikalı olmak anayasal bir haktır. Gerçekte ise bu hakkı kullanmaya kalkan işçi çoğu zaman tek başına bırakılır: baskı, dışlanma, kara liste ve işten çıkarılma riskiyle yüzleşir. Sendikaya üye olmak, hakkı kullanmak değil;........

© Birgün