“Ben bir bireyim’ dediğin zaman, kendin ve kendin dışında her şey arasına bir sınır koyuyorsun. Bireyselleşme bu sınırı koruma çabası. Zara’dan 10 milyon adet üretilen bir giysiyi aldığında veya telefonunun masa üstü resmini değiştirdiğinde kişiselleşmiyorsun. Bu seni inandırmak istedikleri en büyük yalanlardan biri. Birey olmak için emek harcamak zorundasın. Aksi halde içinden geçerler. “Kitap okumazsan canına okurlar” diye bir slogan vardı. Okumazsan, düşünmezsen, sorgulamazsan birey olamazsın. Sadece örgütlü olarak birey olabilirsin... Ah benim küçük beyaz yakam, bir ömür boyunca örgütlü olmaktan vebalı gibi kaçman öğretildi sana. Ve şimdi, bir elinde diploman, bir elinde tamamı dolu kredi kartlarınla, ‘bugün işten atılır mıyım?’ diye korkarken, patrona, devlete, sisteme karşı yapayalnız olduğunu fark etmiyor musun? Onlar örgütlü, sen örgütsüzsün, bu nedenle onlar güçlü sen de güçsüzsün. Zara’dan aldığın giysin veya telefonunun duvar kağıdı senin bireyselliğini korumayacak. Bireyselliğin tek sigortası birlik. Sen ‘onlar’ hakkında hiçbir şey bilmezken, onlar senin hakkında her şeyi biliyor. Tıpkı iphone’un şeffaflaşan düğmeleri gibi, sen de bir gün görünmez olana dek şeffaflaşıyorsun.”

“Aynen.”

“Kadıköy’de yürürken, Moda sokaklarında veya Beşiktaş’ta veya kendiliğinden gelişen bir eylemde, Gezi’de mesela, şunu hissedersin: Çevremdeki bu insanların tamamı aynı işyerinde olsak rakibim, iş başvurusunda benle aynı ciğere saldıran bir kurt, sevgilime yan gözle bakan yavşak, bir hatamı görse alay edecek lavuk veya tanışır tanışmaz kaynaşacağımız yepyeni arkadaş olabilir. Hepsi benzer endişeleri ve umutları paylaşıyor. Hepimiz kendi hücrelerimizde kendimizi yalnız hissederken, şu anda, burada, bu meydanda omuz omuzayız. Bu insanlar benim adlarını bilmediğim kardeşlerim, dostlarım, yoldaşlarım. Onların varlığı bana varoluş gücü veriyor. Onlarla beraberken, kendimi hiç olmadığı kadar fazla........

© Birgün