Çok mutluyum, yıllardan sonra tekrar bu mahalledeyim. En son neredeyse otuz yıl önce, yine böyle bir zemin katta yaşamıştım; kısa bir süreliğine ama olsun, soranlara “Ben aslen otuz yıldır bu mahalledeyim” diyebiliyorum şimdi. Melih ön ayak olmuştu mahalleye taşınmama, hakkını ödeyemem, ki aslına bakarsanız Melih de tam olarak bu mahalleli değil, onu iki sokak (yoksa koridor mu desem?) aşağıdaki Siyaset Mahallesi’nden bilirsiniz. Edebiyat Mahallesi’nin gediklisi olan Selim’i Melih’den bile önce tanırdım, o da beni tanırdı ama asla kefil olmadı. “Çok kabasın, çok sertsin, bizim mahalleye yakışmazsın,” demişti Selim. Melih bunu duyunca kızmış ve “O kendi pempe poposuna baksın” diyerek kira kontratımın kefil kısmına imzasını atıp mahalleye yerleşmemi sağlamıştı. Tabi kefilin kim olursa olsun, bu mahallede kalıcılık kolay değil. Bir ömür uğraşıp yine de bu zemin katını bile bulamayanlar var.

Sokağa bakan tek bir penceresi olan daracık bir odadayım. Yan odalarda da benim gibi kimsenin pek bilmediği kiracılar yaşıyor. Ne onlar beni tanıyor, ne ben onları. Mahallemiz bitişik nizam sekiz katlı ahşap yapılardan oluşur. Benim gibi zemin kat kiracılarının tamamı ayakkabı modasını bilir, çünkü yoldan geçenlerin ayaklarını görürüz sadece. Sekizinci kat da pek makbul sayılmaz ama geçenler oradakileri görmek için sadece kafalarını kaldırır, bizim için ise çok daha zor bir işe girişmeleri gerek: Eni konu çömelmeleri, dizlerini kırmalı lazım. Kim bu zahmete katlanır ki? Bizim alemde en kötüsü, zeminde olmak anlayacağınız.

Bu mahallede en havalı, en beğenilen tiplerin tamamı beşinci ve altıncı katlarda yaşayanlar. Bunlar sokaktan geçenlerle göz göze gelebilme ayrıcalığına sahip. Sokaktakiler onları görmek için ne aşağı eğilir, ne de yukarı bakarlar, dosdoğru karşılarındadırlar. Burada herkesin derdi kendini sokaktan geçenlere beğendirmek olduğu için, beş ve altıncı kattakiler en avantajlıdır.

∗∗∗

Biz zeminde daracık bir yer bulduk diye sevinirken, beşinci altıncı katta tek başına bütün katı sahiplenenler var. Mesela benim tam karşımdaki apartmanda altıncı katın tamamı Orhan’a ait. Gelen geçen herkes Orhan’a ve onun türlü çeşit pencerelerine bakıyor. Ben bu Orhan’la taa........

© Birgün