Bugün 1 Eylül Dünya Barış Günü. Sanırım Türkiye’nin en sisli, en puslu 1 Eylül’lerinden birini yaşıyoruz.

Çünkü bu ülkede yıllardır çocuklarından haber bekleyen aileler var. Çocuklarının yaşayıp yaşamadığını, bir gün dönüp dönmeyeceğini bilmeden bekleyen anneler, babalar, kardeşler…PKK aileleri.

Türkiye’nin yeni bir döneme girip girmeyeceğinin, silahlı güçlerin ülkeye dönüp dönmeyeceğinin tartışıldığı bugünlerde, “gerillalar Türkiye’ye gelecek mi?” sorusu kimileri için politik bir tartışma, kimileri için ise “teröristler gelecek” tartışması olabilir. Ancak bu ülkenin bir başka kesimi için soru çok daha yalın ve çok daha ağır:

“Evlatlarımız yurda gelecek mi? Eve gelecek mi?” Bazıları geldi. Cenazeleri geldi.

Geçtiğimiz haftalarda yıllardır haber alınamayan bazı gerillaların cenazeleri ailelerine ulaştırıldı. İstanbul, Batman, Şırnak ve Diyarbakır’da taziyeler kuruldu. Aileler, yıllardır yalnızca fotoğraflarıyla yaşadıkları çocuklarının cenazelerini karşıladı. Acının içinden yine barış çağrısı yükseldi.

Mezopotamya Ajansı’na konuşan aileler, kendi çocuklarının ardından yas tutarken başka ailelerin aynı acıyı yaşamaması gerektiğini söyledi. Barış vurgusu hep vardı.

Barış, yalnızca insanların öldürülmemesi midir? Hayır.

Barış aynı zamanda ölülerin onuruna sahip çıkabilmek, ailelerin yas tutabilmesi ve ölenlerin insan onuruna yakışır biçimde toprağa verilebilmesidir.

Yas tutmak herkesin hakkı

İnsan hakları açısından bakıldığında yas tutma hakkı, yalnızca belirli bir kesimin ya da belirli bir siyasi görüşün hakkı değildir. İnsan olmaktan kaynaklanan hakların bir parçasıdır.

Ölüye saygı ve gömülme hakkı da insan onuruyla doğrudan bağlantılıdır.

İnsan Hakları Derneği yöneticisi ve insan hakları savunucusu Osman İşçi de tam bu noktaya dikkat çekiyor.

İşçi, yıllar içinde çatışmalarda yaşamını yitiren PKK üyelerinin bilgilerinin açıklanması ve ailelerin taziye kurmasının ardından aklına ilk olarak “insan onuru” kavramının geldiğini........

© Bianet